Een nieuwe rechtbank bouwen op de Amsterdamse Zuidas, omringd door kantoren en woonblokken, met aan de ene kant een drukke verkeersader en aan de andere kant een begraafplaats. Aan omgevingsmanager Bauke van der Goot de schone taak om iedereen tevreden te houden. En de klagers? “Die houden ons scherp.”
“Als bouwbedrijf ben je te gast in de omgeving. Vanaf het begin moet je open zijn over wat je gaat doen en zorgen dat je je afspraken nakomt. De omgevingsmanager communiceert met alle betrokken partijen, zoals de gemeente en omwonenden. In dit geval ook de eindgebruiker, medewerkers van de rechtbank.
We vertellen het eerlijke verhaal, ook over de overlast die gaat komen. Tegelijkertijd kunnen we mensen ook geruststellen, omdat we goede maatregelen hebben genomen om de overlast te beperken. Dat is al tijdens de aanbesteding in het bidbook voor een groot deel vastgelegd. In dit drukke, volgebouwde stuk van Amsterdam is een omgevingsmanager gewoon onmisbaar.”
“Omwonenden maakten zich zorgen over de achthonderd heipalen die de grond in moesten. Daarom besloten we om boorpalen toe te passen, dan veroorzaakt het heien geen lawaai. Zoiets deden we ook met de damwanden. Die zijn grotendeels de grond in gedrukt. Maar het laatste stuk is lastig: je moet de wanden echt de zandlaag 'in trillen'. Daar hebben we de buurt goed over geïnformeerd en een handig moment uitgekozen."
"Met de naastgelegen begraafplaats hadden we ook veel contact. Daar maakten ze zich zorgen over het grondwerk en ook dat konden we goed oplossen.”
“Dat valt me tot nog toe erg mee. Als we één klacht per maand krijgen is het veel. Het zijn vaak dezelfde mensen, in die zin leer je je pappenheimers in de buurt goed kennen. Tegelijkertijd zijn zij ook degenen die ons scherp houden. En vaak is het een kwestie van goed uitleggen of simpelweg oplossen. Er was een omwonende die klaagde dat de lamp op de torenkraan recht zijn woonkamer in scheen. Tja, dan stellen we die lamp gewoon anders af."
"Belangrijk is dat je zoveel mogelijk betrokkenen bereikt. De website is ons belangrijkste communicatiemiddel. Verder hebben we met name in het begin wat bewonersbijeenkomsten georganiseerd. Soms verspreiden we brieven, als er grote werkzaamheden aankomen. En af en toe vertellen we iets op netwerkborrels op de Zuidas of bijeenkomsten van de gemeente. De medewerkers van de rechtbank vormen ook een belangrijke doelgroep. Met hen lopen we geregeld een rondje over de bouw, zo betrekken we ze bij hun toekomstige werkplek.”
“Uiteindelijk is ons belang dat we door kunnen bouwen. En hoe beter we de omgeving managen, hoe sneller we kunnen werken. Dus als we een keer niet om 19 uur klaar zijn zoals afgesproken, dan is het aan mij om dat uit te leggen en begrip te kweken.
Een ander lastig punt is dat van veiligheid en bereikbaarheid. Het fietspad dat vlak langs de bouwplaats loopt moet in de spits open blijven, want daar gaan ’s ochtends alle studenten naar de VU overheen. Maar als we grote spullen inhijsen, geveldelen of ramen, dan moet het fietspad echt dicht. Dat doen we dan buiten de spits. Zo kunnen we het veilig doen en is de bereikbaarheid niet in gevaar.”
“Dat is zo. Maar we gaan nog wel een spannende periode tegemoet. Het gebouw is nu wind- en waterdicht, straks begint de afwerking. Het aantal mensen op de bouwplaats verdubbelt straks van drie- naar zeshonderd. Dat betekent meer bouwverkeer, meer auto’s die in de buurt moeten parkeren. In die drukte moeten wij ons nog steeds aan de afspraken houden. Dat wordt spannend. Maar ook leuk, want je gaat nu echt zien hoe het wordt.
Ik vind het gaaf om te doen. Je moet je verplaatsen in de ander en eerlijk en transparant zijn. Er was veel frustratie in de buurt over andere projecten. Die hebben we er redelijk uitgehaald. En als het gebouw klaar is, zijn we niet weg: we doen de komende dertig jaar nog beheer en onderhoud van de rechtbank. Ook daarom is een goede relatie met de buurt belangrijk.”
