De Nieuwe Post.
Buurtbewoner Rob Slepicka hoeft er niet lang over na te denken als hij terugkijkt op de eerste bewonersbijeenkomst over de renovatie van De Nieuwe Post in Arnhem. Het monumentale gebouw staat bijna letterlijk in zijn achtertuin. De aangekondigde verbouwing bracht dan ook de nodige zorgen met zich mee.
"Ik was bang voor overlast tijdens de werkzaamheden. Maar eerlijk gezegd vroeg ik me ook af wat er zou gebeuren als het gebouw straks weer in gebruik wordt genomen. Krijg je dan veel drukte? Geluid? Verkeer?"
Manager Planontwikkeling Hans Wildeboer herinnert zich die avond nog goed. De zorgen waren begrijpelijk, maar een gezamenlijke oplossing leek nog ver weg. "Ik snapte zijn vragen heel goed. Alleen lukte het ons die avond nog niet om elkaar echt te vinden."
Dat veranderde onverwacht een dag later. Tijdens een rondleiding door Arnhem verzamelde het bouwteam zich voor een stadswandeling. Tot ieders verrassing bleek dezelfde kritische bewoner Rob die dag de gids te zijn.
"Ik dacht eerst: oei, daar hebben we elkaar weer," lacht Hans. "Maar juist doordat we elkaar in een andere setting ontmoetten, ontstond er een veel opener gesprek."
Al wandelend door de stad werd gesproken over de plannen, de zorgen en de mogelijkheden. Niet alles kon worden aangepast, maar er bleek meer ruimte voor overleg dan beide partijen aanvankelijk dachten.
Voor Rob voelde dat als een belangrijk keerpunt.
"Ik merkte dat er echt geluisterd werd. Natuurlijk kun je bouwoverlast niet helemaal voorkomen, maar ik kreeg wel een beter beeld van wat er ging gebeuren en waarom bepaalde keuzes werden gemaakt."
Langzaam verschoof zijn blik van de tijdelijke overlast naar de blijvende waarde van het project.
De Nieuwe Post krijgt een nieuwe bestemming als kantoor voor Rijksvastgoedbedrijf en de Belastingdienst. Daarbij worden zoveel mogelijk materialen hergebruikt en wordt de oorspronkelijke uitstraling van het gebouw teruggebracht. Wanneer Rob oude foto's op zijn tablet laat zien, wijst hij direct op een detail dat hem altijd heeft beziggehouden.
"Die kozijnen hebben ze op een zeker moment blauw geschilderd. Dat heb ik nooit begrepen. Ooit waren ze gewoon bruin, zoals het gebouw bedoeld was." Hans glimlacht: "En precies die oorspronkelijke kleur brengen we weer terug."
Je hoeft het niet altijd meteen met elkaar eens te zijn. Maar als je naar elkaar blijft luisteren, ontstaat er begrip.
Even later komt nog een ander onderwerp ter sprake: de historische beelden die vroeger op het afdak van de hoofdingang stonden. "Die komen ook terug," vertelt Hans. “Misschien in een andere vorm, maar we hebben kunstenaars geconsulteerd.” Rob reageert direct: "Echt? Dat wist ik niet. Dat vind ik geweldig."
Ook zijn zorgen over de toekomstige gebruikers van het gebouw zijn inmiddels grotendeels verdwenen. Rob vertelt "Het zijn straks vooral kantoormedewerkers. Die zijn aan het einde van de middag weer naar huis. Bovendien komt er een mooie binnentuin met groen en blijft de monumentale boom behouden."
Voor Hans is het een mooi voorbeeld van wat een open gesprek kan opleveren. "Je hoeft het niet altijd meteen met elkaar eens te zijn. Maar als je naar elkaar blijft luisteren, ontstaat er begrip. En soms zelfs enthousiasme." De bewoner kijkt nog één keer naar het gebouw dat jarenlang onderdeel was van zijn dagelijkse uitzicht.
"Ik begon als criticus. Maar nu vertel ik anderen juist waarom dit project goed is voor Arnhem. Dat had ik van tevoren niet verwacht."