Vijf vragen aan Henk Dekker

Veiligheidsmascotte tegen wil en dank

Het is donderdagmiddag 5 maart, 2015. Henk Dekker (54), stelleur I bij Heijmans, wil zijn laatste 10 minuten van zijn werkdag besteden om voorbereidingen te treffen voor vrijdag. Samen met zijn collega besluit hij ‘klosjes’ te zagen voor het maken van een randkist. En daar gaat het mis. Waar Henk zijn collega wilde helpen, verloor hij twee vingerkootjes. “Domme pech, ik was te snel, en mijn collega kon niks meer doen.”

18 juli 2016

Had je voor dit ongeluk al eens eerder een incident op de bouwplaats meegemaakt?

Vaker dan een keer. Veelal kleinschalig, maar een keer was het een ernstig ongeval. Ik was 17 en net een jaar aan het werk als vlechter. Tijdens de werkzaamheden was een jongen onder een heistelling terechtgekomen. Een pen schoot los, kwam op mijn collega terecht en de paal kwam vrij. Die jongen had geen schijn van kans en overleed.

Destijds wisten we niet wat we moesten doen. We waren met een kleine groep en werden vrij snel naar huis gestuurd. Toen was er nog geen sprake van traumatische hulpverlening, de volgende dag moesten we ‘gewoon’ weer aan het werk. De tijden waren anders. Er was nog geen arbeidsinspectie, er kwam geen controle en wij moesten ermee ‘dealen’. 

IMG_0001.jpg

Henk werkt momenteel op het woningbouwproject Willemspoort in Den Bosch.

Tegenwoordig wordt het werk bij een dergelijk ongeval stilgelegd en krijg je hulp. Het is nu veel strenger, maar goed ook. Ik hoor collega’s soms ‘zeiken’ over ons veiligheidsprogramma. Maar ze vergeten dat het allemaal voor ons is bedoeld. Zeker nu ik zelf een ongeval heb meegemaakt besef ik hoe belangrijk het is om op een veilige manier te werken.

Vertel, kun je de dag van je ongeluk herinneren?

Als de dag van gisteren. Het was 15:20 uur, we waren aan het werk bij de Bèta Campus in Leiden. Mijn collega stond achter de tafelzaag, hij ging houtjes zagen voor een randkist. Ik hielp hem door de houtjes weg te pakken zodat hij meer ruimte kreeg en er meer gezaagd kon worden. Geen probleem, zolang je voldoende afstand bewaard. Dat was mijn fout, ik kwam met mijn hand te dicht bij de zaagmachine. Ik was te snel en de zaag kwam omhoog. 

IMG_9928.jpg

Op dat moment voelde ik niets, tot op de dag van vandaag. Eén blik op mijn hand, en ik zag dat het mis was. Gek genoeg bleef ik rustig, en ben samen met mijn collega naar de uitvoerder gestapt en heb daar verteld wat er was gebeurd. Ik droeg handschoenen, ook dat mag officieel niet, en deed ze uit om de schade te bekijken. Naast het bloed zag ik dat ik twee vingerkootjes was verloren. Als iemand het ziet vragen ze zich af ‘hoe dan’? Want alleen de kootjes van mijn pink en wijsvinger ben ik kwijt. Dat de andere vingers niet zijn geraakt is echt een ‘geluk bij een ongeluk’. Waren die vingers ook geraakt, dan zou ik mijn huidige werk niet kunnen uitvoeren. Sterker nog, dan kon ik niets meer met die hand.

Wat gebeurde er direct na het ongeluk?

Na het ongeluk bleef ik nuchter. Je hebt er niets aan om te piekeren. Het was gebeurd en kon het niet terugdraaien. Mijn directe collega heb ik ook geprobeerd te kalmeren. Hij had schuldgevoel, maar onterecht. Het was ‘domme pech’, ik was te gehaast en daardoor schoot de zaag door mijn hand. Ik ben daarna met de uitvoerder naar het ziekenhuis gegaan en heb intussen mijn vrouw gebeld. Zei haar letterlijk “ik heb er wat topjes afgezaagd.” Ze kwam direct naar het LUMC ziekenhuis in Leiden, waar ik intussen was gearriveerd. Mijn hand werd schoongemaakt waarna goed zichtbaar werd wat de schade was: twee kootjes eraf en een enorme vleeswond. De spuiten met pijnstillers zijn eigenlijk de enige pijn die ik heb gevoeld. Toen ging het snel. Rond vier uur was ik in het ziekenhuis en twee uur later lag ik onder het mes.

IMG_9946.jpg

Henk: “Mijn directe collega had schuldgevoel, maar onterecht. Het was domme pech, ik was te gehaast en daardoor schoot de zaag door mijn hand."

Je was geopereerd, en toen?

Ik kreeg via een infuus antibiotica toegediend en moest donderdag een nachtje blijven, maar kon op vrijdag meteen naar huis. Thuis besefte ik pas wat er was gebeurd. Mijn linkerhand zat in het verband en met rechts kan ik vrijwel niets. Van ‘doener’ werd ik ineens afhankelijk van een ander. Ik was gewend om vijf dagen te werken in een ‘vrije’ omgeving. Eenmaal thuis kwamen de muren op me af. Gelukkig werd het verband na een week vervangen en werden alleen mijn vingers afgedekt. Wonder boven wonder verliep het herstel voorspoedig. Na drie weken waren de hechtingen eruit en zagen mijn kootjes er goed uit. Voor m’n gevoel had ik alle geluk van de wereld, de wonden waren fantastisch gerepareerd, iedereen liet van zich horen en ik mocht na vijf weken weer terug naar de bouw. 

"Van ‘doener’ werd ik ineens afhankelijk van een ander. Eenmaal thuis kwamen de muren op me af."

Ik ging terug naar de Bèta Campus en begon met twee ochtenden in de week. Niet achter de zaagtafel, maar als ‘liftboy’. Samen met het Arbo Service Centrum en mijn uitvoerder kwamen we al snel tot de conclusie dat ik meer kon dan dat. Ik wilde weer met mijn handen kunnen werken in plaats van op een knopje drukken de hele dag. En dat mocht. De arboarts adviseerde me in een later stadium wel om het rustig aan te doen. Tot aan de bouwvak mocht ik drie dagen per week werken. Het was iets, ik was er tevreden mee. Ondertussen liep ik ook 12 uur bij de fysio, om dagelijks mijn stijve en dikke vingers te trainen. Ik moest en zou weer alles kunnen doen! Met resultaat want inmiddels functioneert mijn hand weer voor de volle 100%.

IMG_9976.jpg

Klinkt positief, maar er moet toch ook een moment zijn geweest dat je dacht: ‘waarom ik?’

Het was gewoon mijn eigen schuld, simpel. Mijn werkmaat heeft me een maand lang, iedere dag, gebeld om te zeggen dat het hem speet. Het was zijn schuld niet. Ik zie het als een les, ben op scherp gezet. Je werkt op de automatische piloot, en ja, dan gaat het af en toe flink mis. Bij mij moest er helaas eerst iets fout gaan om het belang van veilig werken in te zien. Nu werk ik veiliger en spreek anderen er ook op aan. Tegenwoordig ben ik een soort mascotte voor veilig werken. Ik hoef maar een keer met mijn vingerkootjes te zwaaien om collega’s mijn boodschap over te brengen.