Hoe staat het met... Catharina Ziekenhuis #2

Verbouwen in porseleinkast

Eén operatie in het Catharina Ziekenhuis Eindhoven duurt al zeven jaar. Uitvoerend team: Heijmans. De ploeg breekt, revitaliseert en bouwt. Knapt het ziekenhuis daarvan op? Ja, leert een bezoek aan Longgeneeskunde, een afdeling die eigentijdsheid ademt.

20 februari 2018

Handig, die 130 bewegwijzerde routes in het Catharina Ziekenhuis. Want het is groot. Wie route 34 volgt, eindigt in de wachtkamer van de polikliniek Longgeneeskunde. Grote ruimte, frisse inrichting, koffie waarvan je drieduizend smaakpapillen blij worden. Een man leest de Nieuwe Revu en zucht. Een vrouw vult een kruiswoordraadsel in. Progressie-met-elf-letters?

‘Vooruitgang’, zou longarts Pascal Wielders ongetwijfeld invullen. Achttien jaar werkt hij in het ziekenhuiscomplex uit 1973. Hij is ingenomen met de ingrijpende renovatie. “Ruimte, licht en lucht zijn verbeterd. Dat past bij een ambitieus ziekenhuis”, zegt hij in zijn spreekkamer. “Vorige week zei een patiënt: ‘Wauw, ik herken het gewoon niet meer! Fantastische entree, gastvrije sfeer.”

Eerlijk is eerlijk: Wielders haalde diep adem toen de plannen indertijd op tafel kwamen. “Aanvankelijk was ik kritisch. Je kunt het geld maar één keer uitgeven. Maar de oude poli was te klein. De huidige ruimtes zijn prettiger en toegankelijker.”

20180205_Heijmans_CatharinaZiekenhuis__DSC7736.jpg

Longarts Pascal Wielders in zijn poli.

Bedankkaart

Wielders ziet dagelijks zo’n twintig tot 25 patiënten. Enkele malen per week heeft hij inktzwart nieuws te vertellen. Op zijn bureau ligt een bedankkaart van een mevrouw die nu weduwe is. In de vensterbank staat een beeldje van een dokter-in-brons, cadeau van een kunstenaar in zijn laatste levensjaar. Slechtnieuwsgesprekken blijven pittig, zegt Wielders. “Bij de oude polikamers had je gangetjes. Die boden wat beschutting. Fijn voor dokter en patiënt. Nu stap je vanuit de spreekkamer meteen de grote wachtruimte in. Dat willen we nog graag veranderen.”

Over de klimaatbeheersing – niet onbelangrijk voor longpatiënten – is hij tevreden. De lucht is aangenaam. De artsen en hun medewerkers kunnen de temperatuur van de ruimtes ook binnen marges regelen.

Ander pluspunt: de vloeren. In de oude poli lag tapijt. Een lunapark voor huisstofmijt, maar geen feest voor longpatiënten met een allergie. Of de langdurige verbouwing Wielders in zijn werkzaamheden hinderde? Soms, met name geluidsoverlast. “Er waren wel vaste boortijden, maar af en toe moest je toch even bellen.” Ingetogen: “Dat hielp.”

Vooruitgang

“Zeg eens H” zou een begrijpelijke verspreking in het Catharina Ziekenhuis zijn. Heijmans is er al zeven jaar in touw. Afgevinkt op de projectenlijst: de operatiekamers, poliklinieken, intensive care, de spoedpost en het zogeheten beddenhuis.

Een van de gerenoveerde afdelingen is 4-West oftewel Longgeneeskunde. De Consumer Quality Index, die weerspiegelt hoe patiënten de zorg ervaren, steeg er van 7,2 naar 8,5. “We zijn er flink op vooruitgegaan”, bevestigt verpleegkundige Carla Hermans. “De oude afdeling, op de dertiende verdieping, had nog zespersoonskamers. Met één gezamenlijke tv, badkamer en toilet. Nu liggen maximaal vier mensen op een lichte kamer. Ieder zijn eigen tv, modern sanitair en voldoende werkruimte rond het bed.”

20180205_Heijmans_CatharinaZiekenhuis__DSC7782.jpg

Verpleegkundige Carla Hermans in 4-West.

Ook het binnenklimaat is verbeterd, weet Carla. “Op de dertiende zaten de airco’s bij het raam. Patiënten die dat te koud vonden, legden er handdoeken op. Maar in de zomer kon het bloedheet worden. Dan moesten de gordijnen op de kamers vroeg dicht.” Of ze iets van die oude afdeling mist? “Het uitzicht. In juli kon je ’s avonds de gloed van de Tilburgse kermis aan de hemel zien.”

Sauerland

De vergezichten vanaf de dertiende kan Piet Vennix (68) uit Oirschot zich eveneens herinneren. “Ik lag daar zes keer met oudjaar. Geen lolletje, maar wel keimooi vuurwerk.” Hij vertelt zijn verhaal op kamer 4-09. Bijna veertig jaar was hij stratenmaker, specialist in sierwerk. Maar vanaf zijn 52ste is het tobben. Rug, knieën? Nee, knikt meneer Vennix: eerst nierkanker, toen alvleesklierkanker en al jaren COPD. Vooral in de winter heeft hij last van chronische ontstekingen in zijn longen.

20180205_Heijmans_CatharinaZiekenhuis__DSC7856.jpg

Patiënt Piet Vennix.

Het Catharina Ziekenhuis is zo onderhand zijn tweede huis geworden. Uit de grond van zijn hart, dat nog flink tikt: “Ik ben wel blij dat het hier verbouwd is. Het is frisser, schoner. Op de oude badkamers bleef ook vaak de stoom van de douche hangen. Slecht voor m’n longen. Dat is voorbij.”

Carla Hermans schudt zijn kussens op. Nog even, dan gaat meneer Vennix naar huis. Met zijn vrouw, die leukemie heeft, wil hij nog eenmaal op vakantie. Het liefst naar Sauerland. Maar Limburg is ook goed. Als de lucht maar schoon is.

"Ik ben wel blij dat het ziekenhuis is verbouwd. Het is frisser, schoner."

Duim

Van zuurstof naar stof. Drie verdiepingen lager rijdt Karl van Hoof over de nieuwe verbindingsbrug tussen het nieuwe Hart- en Vaatcentrum en het bestaande beddenhuis. Met zijn Wetrok Schrobzuigmachine reinigt hij dagelijks alle vloeren en gangen van het ziekenhuis minstens eenmaal. De IC en Spoedhulp geeft hij extra aandacht.

Tijdens zijn kilometerlange ritten stuit hij regelmatig op de renovatie- of nieuwbouwwerkzaamheden. “Met de mensen van Heijmans heb ik goed contact. Ouwe jongens krentenbrood. Ze houden het prima stofvrij. We leveren Heijmans ook schone en droge loopmatten. Soms help ik ze even: met deze machine heb je een stukje vloer zo schoon. Daar kun je niet tegenop dweilen.”

20180205_Heijmans_CatharinaZiekenhuis__DSC7758.jpg

Karl van Hoof en zijn schrobzuigmachine.

Karl klimt op zijn mechanische karretje en rijdt verder – another 45 miles to go. Vanaf de andere kant nadert een man in een ziekenhuisbed. Twee verpleegkundigen duwen hem over de loopbrug richting Eerste Hart Hulp. Bij het passeren steekt hij zijn duim omhoog.