Heijmans ONE maand lang 'schrijfverblijf'

12 februari 2016

In 2015 won hij de schrijfwedstrijd Manuscripting. Onderdeel van de prijs was dat schrijver Jeroen Nan een maand gebruik mocht maken van de Heijmans ONE. Hij hield daar een dagboekje bij. Jeroen blikt terug op zijn tijdelijke 'schrijfverblijf' in Amsterdam.

En de winnaar is....

De laatste keer dat ik zo zenuwachtig was moet een jaar of twaalf geleden zijn. Het was toen ik mijn eerste huis kocht. De verkopende makelaar had me gezegd dat hij die dag wilde weten of ik akkoord ging met zijn laatste bod. Ik was op mijn werk en wachtte net zo lang tot het hele kantoor leeg was voordat ik hem mailde dat we een deal hadden. Ik sloot mijn computer zo snel mogelijk af en kon nog maar één ding denken: Ik wil naar mijn moeder.

Nu denk ik niets. Ik wacht op het verlossende woord van de jury. We zijn met nog met z’n drieën, in de finale van Manuscripting. Tot een paar minuten geleden was ik er, met een mij onbekende zelfverzekerdheid van overtuigd dat ik zou winnen. Nu, in deze laatste seconden weet ik helemaal niets meer zeker. Dan hoor ik mijn naam. Ik heb gewonnen. En ik mag een maand lang in de Heijmans ONE wonen.

Buiten de stad

Mijn eerste echte huis was een appartement in de Amsterdamse Bos en Lommer. Mijn paleis van vijfenvijftig vierkante meter, waar eerst een poes, toen een vriendin, nog een poes en als laatste mijn dochter kwam wonen. Het werd te klein. Een zoektocht van anderhalf jaar later, bleek dat we de stad uit moesten. Niet ver, ik fiets nog steeds in een half uur naar Paradiso, maar wel buiten de stad. In een groter huis, met een tuintje voor en tuin achter en ruim het dubbele woonoppervlakte van mijn appartement.

Jeroen-Nan-Heijmans-ONE-4.jpg

Minnares

In de Heijmans ONE heb ik ongeveer veertig vierkante meter tot mijn beschikking. Ruimte die vrienden direct willen claimen voor een afterparty. Iemand vraagt of ik er een vluchteling in ga laten wonen. Of dat ik er met mijn minnares ga zitten. Die laatste optie vind ik, uiteraard alleen vanuit artistiek oogpunt de meest interessante. Alleen heb ik helemaal geen minnares. Nu is dat, als ik de map ‘ongewenst’ in mijn mail moet geloven, zo geregeld.

Ik hoef alleen maar op een linkje te klikken, of een berichtje terug te sturen en ik kom in een compleet nieuwe wereld, waarin niet alleen het bedje gespreid is. Maar ik wil helemaal geen minnares, en dat zeg ik heus niet alleen omdat mijn vriendin dit stuk ook gaat lezen.

Alleen

De Heijmans ONE doet me denken aan de Dokwerker, zo onverzettelijk en trots staat hij daar op het Zeeburgereiland, als een soort poortwachter van de woningblokken die er achter staan. De ONE is groter dan ik had gedacht, en als ik binnen sta vind ik het er vooral heel knus. Er een hangt een fijne energie en ik zie mezelf hier de komende maand wel zitten. Zonder feestjes, zonder minnares. Alleen. Met een koptelefoon op mijn hoofd. Om in alle rust, in zowel fysieke als mentale afzondering te kunnen schrijven aan mijn roman. Om een paar uur lang ongestoord een boek te kunnen lezen. Om me te concentreren.

Negen ton

Ik ben niet de doelgroep. Het is mij wel drie keer verteld door mensen van Heijmans. Dat ik eigenlijk niet de doelgroep ben. Ik ben te oud, ik verdien te veel, ik ben geen starter op de woningmarkt. Ik heb een gezin. Ik ben geen eenpersoonshuishouden. Maar die groep wordt wel steeds groter. Het eerste weekend dat ik in de ONE verblijf, loop ik op zondagochtend een rondje. Ik loop langs het water en kijk naar de woningen die daar staan. Grote huizen van vier verdiepingen met voor elke deur twee auto’s. Huizen met grote ramen, bij eentje hangt een Te Koop-bord aan het kozijn. Als ik een half uur later in Haddock aan een dubbele espresso zit, zoek ik het adres op Funda. Er staan prachtige foto’s van het te koop staande huis op. Op een van de vier verdiepingen staat een keuken die zo groot is dat je er twee ONE’s naast elkaar kunt zetten. De woning heeft grote, open ruimtes, een waanzinnig dakterras en een prijskaart. Bijna negen ton. En daar krijgt de koper een casco huis voor. Er zit nog geen lik verf op de muur, er ligt geen vloer op de vloer. Als ik ergens niet de doelgroep voor ben, dan is het voor dit type woning. En als ik dat wel was, had ik een ONE kunnen kopen voor mijn minnares, die ik niet heb.

"De ONE is groter dan ik had gedacht, en als ik binnen sta vind ik het er vooral heel knus"

Eerste stap vooruit

Heijmans richt zich met de ONE primair op de groep jongeren tussen de 25 en 35 jaar, die alles heeft, vooral de toekomst. Pas afgestudeerden die teveel verdienen om een sociale huurwoning te krijgen, te weinig voor een hypotheek die bij hun woonwensen past. Die wel in de stad willen wonen, maar dat niet kunnen. En voor wie de ONE dus een uitkomst is. Zij zijn de doelgroep. Ik snap de commerciële gedachte. Je zet welk product dan ook, dus ook de Heijmans ONE, lekkerder in de markt als kans, voor de mensen met potentie, die nog jong en mooi zijn. Mannen die in het weekend op gebouwen klimmen om aandacht te vragen voor het leed van vaders die hun kinderen niet mogen zien, roepen toch een minder gezellig beeld op. Vooral wanneer ze ook nog eens gekleed gaan in een te strak zittend superheldenpak. Om maar iets te noemen.

Jeroen-Nan-Heijmans-ONE-2.jpg

"Ik ben niet de doelgroep. Het is mij wel drie keer verteld door mensen van Heijmans."

Achteruit

Maar de ONE kan ook een stap terug zijn. En dan is het, los van de omstandigheden, nog steeds een mooie stap omdat je nu eenmaal ergens moet wonen. En wie zegt dat een stap terug niet een stap vooruit kan zijn? Vierkante meters zijn ook niet alles. Je kunt er ook bewust voor kiezen om kleiner te gaan wonen, om in de ONE te wonen. Omdat je de ruimte niet nodig hebt, of omdat je een bijdrage wilt leveren aan een duurzame samenleving en een huis wilt dat vanuit dat perspectief op de markt is gebracht, een huis dat all-electric is en tot 60% van de energie zelf opwekt. Of omdat je simpelweg in een tof huisje wilt wonen.

Want dat is de ONE. Ik ben dan de misschien de doelgroep niet, en ik heb de woning vooral een maand lang gebruikt als werkruimte. Maar ik heb de Heijmans ONE wel gevoeld. En ja, het is een klein huis, maar de omvang voelt helemaal niet relevant. Het is vooral een hele fijne woning. Ja, er is weinig opbergruimte; ik zou niet weten waar ik al mijn boeken en platen kwijt zou moeten.

Wat als..

Het eerste huis dat ik kocht was misschien ook niet heel praktisch. Er zat een oude gaskachel in die ik pas na een half uur aan het branden kreeg, als ik geluk had. En als ik mijn wasmachine aanzette dan moest de slang van de afvoer in de gootsteen, met een krat bier er bovenop om hem op zijn plaats te houden. Maar ik kocht het omdat het er fijn voelde.

En de ONE voelt net zo fijn. Was ik nog jong en mooi geweest, en alleen, dan zou ik met maar wat graag een paar dozen boeken bij mijn ouders opslaan. Ik zou met veel plezier in de ONE wonen. Ik zou hier party’s en afterparty’s voor vrienden kunnen vieren. Ik zou er een minnares kunnen ontvangen. Maar ik wil geen minnares. Echt niet.